ไปเที่ยวสวนรถไฟ:พบคนเสื้อแดงนอนตายนับพัน
โดยป่าน ศรนารายณ์ เรื่อง//ภาพ-ธงชัย เปาอินทร์
สวนรถไฟอยู่ในกรุงเทพมหานคร อยู่ใกล้สวนจตุจักรตลาดนัดคนจนที่โด่งดังเหลือหลาย เป็นสวนที่ใช้ประโยชน์จากที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทยทั้งสองแห่ง แต่สวนรถไฟไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาขายของ เป็นสนามหญ้าเขียวขจีใต้ร่มเงาแมกไม้ใบบังนานาชนิด มีถนนเล็กๆสลับลายไปทั่วพื้นที่ สระน้ำกระจัดกระจายหลายแห่ง มีกอบัวหลวงดอกสีขาวและสีชมภูสวยงาม แต่ที่ป่านไปพบกลับเป็นคนเสื้อแดงนอนตายกันนับเป็นพันๆคน อะไรจะขนาดนั้น
เตรียมจักรยาน ชุมนุมเสื้อแดงออกกำลังกาย
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2553 ป่านต้องไปงานแต่งงานของน้องชายคนหนึ่ง แต่พอเข้าไปถึงสวนจตุจักรกลับเห็นแต่คนใส่เสื้อแดงเดินกันขวักไขว่ "เขาจะไปไหนกันหรือ" ป่านอดใจไม่ไหวเดินดิ่งเข้าไปถามคุณป้าคนหนึ่ง ซึ่งเคยพบพานกันมาก่อนเมื่อครั้งที่ถนนราชประสงค์ยังไม่ถูกสลาย "ยังไม่มีคนตาย" เราทั้งสองดีใจที่ต่างก็ยังไม่ตายไปในคราวนั้น
เดินมาเป็นหาง แก่แต่ก็ยังมีพลัง
"คุณป้ารอดตาย ดีใจจังเลยค่ะ" ป่านผวาเข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้างบีบจนแน่น
"อ้าวอีหนู ยังอยู่เหมือนกันเหรอะ" คุณป้าเสวนาด้วยอารมณ์ดีใจไม่แพ้กัน
"จะไปไหนกันหรือคะนี่" ป่านกล่าวขึ้นด้วยความสงสัย
กลุ่มเสื้อแดงจากอเมริกา
"ไม่รู้หรือ วันนี้เสื้อแดงเขาตัดสินใจมานอนตายที่สวนรถไฟไงล่ะ" คุณป้าตอบชัดถ้อยชัดคำ ป่านร้อง"เหรอะคะ" เท่านั้นเองเราก็ควงแขนกันเดินไปด้วยอุดมการณ์เดียวกัน ไปไหนไปกัน รอดตายมาแล้วทั้งที ขอใช้ชีวิตให้คุ้มกับที่ยังมีลมหายใจ
ป่านเดินหลบผู้คนจากสวนจตุจักรไปยังสวนรถไฟ มีคนเสื้อแดงทะยอยกันเดินไปไม่น้อย บางคนกล้าหาญมากใส่เสื้อแดง"ความจริงวันนี้" บางคนใส่เสื้อแดงทั่วไป แต่มีหลายคนใส่เสื้อหลากสีด้วยความไม่มั่นใจ ป่านเองวันนั้นใส่เสื้อแดงไปงานน้องแต่งงานอยู่แล้ว ก็เลยได้กลุ่มไม่เคอะเขิน และสมรวมกันพอดี
ขนาดจะตายยังยิ้มได้นะพี่
"ป่านว่าจะไปงานแต่ง แต่กลับมางานเสื้อแดงเสียนี่ อิอิ" ป่านเล่าให้คุณป้าฟังด้วยอารมณ์ดี มีอารมณ์ขันนิดๆ
"มีเสียงเพลงดังแว่วมาแต่ไกลๆ จากร้านคนเสื้อแดงที่มาวางขายเทปเพลง และเสื้อผ้า สารพัดแดง ๆ ผู้คนเสื้อแดงนับพันคนทะยอยกันเข้าไปยังสวนรถไฟ บ้างก็มาเดี่ยวๆ บ้างก็เกาะกลุ่มกันมา บ้างมาทั้งครอบครัว ส่วนวัยของคนเสื้อแดงที่ตั้งใจมานอนตายร่วมกันครั้งนี้ มีตั้งแต่ยังดูดนมขวด จนถึงถือไม้เท้าก้าวช้าๆ มีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย เภทที่สามก็ไม่น้อย
ล้มระเนนระนาด....แต่บาดหัวใจ
ได้เวลานัดหมาย คนเสื้อแดงนำโดยคุณสมบัติ บุญงามอนงค์ บก.ลายจุด หรือมูลนิธิกระจกเงา ซึ่งนับตั้งแต่เขาถูกจับกรณีผูกผ้าแดงที่ป้ายถนนราชประสงค์ ก็กลายเป็นเอกลักษณ์ของเอกบุรุษของคนเสื้อแดงไปโดยปริยาย
ถ้าต้องตายอีกเท่าไร...ก็ยอม
"ขอให้คนเสื้อแดงไปเช่ารถจักรยานสองล้อ พวกเราจะถีบจักรยานสองล้อไปตามถนนในสวนรถไฟ พวกเราจะออกกำลังกายหายใจสะดวก แล้วพวกเราก็ขอนอนตายร่วมกันเป็นอีกครั้งหนึ่ง เป้าหมาย มาตายร่วมกันเพื่อส่งวิญญาณของเพื่อนๆที่จากพวกเราไปแล้ว 91 ศพ วีระชนคนกล้าของพวกเราจะต้องไม่ตายฟรี แต่จะเป็นกำลังใจให้พวกเราได้ต่อสู้ต่อไป จนกว่าจะได้ประชาธิปไตยที่แท้จริงคืนมา"
หนู.ยอมตายก่อนเลย สมบัติ บุญงามอนงค์..สู้ๆ
ป่านแอบเข้าข้างทาง เปิดทางสะดวกให้ขบวนรถจักรยานสองล้อถีบปั่นผ่านไปรอบๆสนามของสวนรถไฟ ช่างภาพเจ้าเก่าบันทึกภาพไว้ใช้งานในหน้าที่ และในที่สุดก็ไปรวมกันบนเนินแห่งหนึ่งของสวนรถไฟ มีการแบ่งกลุ่มละ 7-10 คน ได้รับแจกกระดาษแข็งแผ่นใหญ่พร้อมปากกาแมจิก เพื่อให้ทุกคนได้เขียนสิ่งที่อยากเขียน เพื่อให้มันปรากฎเป็นหลักฐานทางสื่อต่อไป
เรามาตายหมู่ร่วมกัน...เสียเถอะ
"ณ บัดนี้ ถึงเวลาอันเหมาะสมแล้ว ขอให้พวกเราทุกคนที่มีหัวใจสีแดง ได้ร่วมกันนอนตาย ณ ที่แห่งนี้ เพื่อเป็นการรำลึกถึงเพื่อนๆที่จากไปด้วยกระสุนปืนความเร็วสูง และขอให้รับรู้และระลึกเสมอว่า พวกเรามาขอประชาธิปไตยด้วยการขอให้ยุบสภาแล้วเลือกตั้งใหม่ แต่สิ่งที่พวกเราได้รับคือความตายจากลูกกระสุนปืนความเร็วสูง ซึ่งใช้เงินภาษีของพวกเราซื้อมา แต่วันนั้น มันคร่าชีวิตพวกเราไปด้วยหัวใจอำมหิตของใครบางคนที่สั่งการ"
นักสู้เสื้อแดงดูดนมขวด ตกลงแดงหรือเปล่า.....นักข่าวอเมริกัน
ฉับพลันคนเสื้อแดงนับพันๆคนก็เอนร่างลงนอนแนบธรณี ซึ่งธรณีหนี้นี้เป็นพะยาน หัวใจของคนเสื้อแดงจะไม่ยอมพ่ายแพ้กับคมกระสุน และจะไม่หยุดจนกว่าประเทศไทยของเราจะได้ระบอบประชาธิปไตยกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ที่สุด ให้คุ้มกับที่พี่น้องคนเสื้อแดงของเราได้สละร่างและวิญญาณไปอย่าง สลดหดหู่ มือเปล่าๆสู้กับลูกปืนความเร็วสูง มึงเป็นคนหรือเปล่าวะ
ไม่ต้องพรรณนา
ยังหนาแน่นด้วยพลังเสื้อแดง